1 Aralık 2017 Cuma

Adem ile Havva



“Merhaba.” dedi kadın. Sesi yorgundu. Sair zamanlara göre daha boğuk ve zoraki çıkmıştı.

Odadakiler kafa salladılar. Aralarında tartıştıkları bir mesele vardı. Biri konuşuyor, diğerleri dikkatle dinliyor derken aykırı düşünceye sahip olanlar itiraz ediyordu.

Çantasını koltuğa bıraktı kadın. Ceketini çıkardı. Su şişesini boğazına dikti. Suyun dibini gördüğünde tartışma sona ermişti.

Erkek kadına döndü. Kadın erkeğe baktı. Gülümsediler.

12 Kasım 2017 Pazar

Başı Yerde


Duydukları mutlu etmişti onu. Ama bozulmaktan kendini alamadı. Neden ona söylemiyorlar da bir başkasına anlatıyorlardı. Şu öğrencileri anlamak ne zor dedi. Öğretmenler odasında beş dakikalık teneffüste aceleyle bir şeyler atıştırırken zümre arkadaşı yanına yaklaşmıştı. Gülümseyerek kocaman, öğrenciler seni çok beğeniyor demişti. Kim, dokuzlar mı? Hayır on birler. O hiç bir şeyi beğenmeyen, dünyanın merkezinde kendini gören ergenler mi? Nasıl olurdu? Dersi çok iyi anlatıyormuşsun. Hele ezberlettiğin şiirlere bayılıyorlarmış. Demek öğrencilerinin kalbini fethetmişti. Kendini ve dersini sevdirebilmişti. Sonunda. Başarmıştı işte. Ama bunu ona iletmemeleri biraz onur kırıcı, biraz üzücüydü. Takdir muhatabına dolaylı yoldan ulaşmıştı. Dolaylı da olsa ulaştı işte, daha ne istiyorsun? Amacın dersini iyi anlatmak ve sevdirmek, gerisi laf ü güzaf. Ah, yine de... Bana söyleselerdi ya. Ne olurdu sanki, dedi. Azıcık mutlu olsam, sevinsem.

21 Haziran 2017 Çarşamba

Yol yorgunu


insan yorgunken ne kelimelerini yerli yerince kullanabiliyor, ne gezmeye vakit ayırabiliyor ne de film izleyip kitap okuyabiliyor. en basit iş olan konuşma eylemini gerçekleştirmek için bile "yorgunluk" halinden ırak olması gerekiyor.

evet ben geldim, yorgun savaşçı!

bir eğitim öğretim yılını daha geride bırakırken anlamsız zihin yorgunluklarıyla dolu geldim. çok yoruldum zira her gelen yeni nesil gittikçe seviyesizleşip aptallaşıyor. günlük hayatın aptalı değil onlar. ilmin, bilginin aptalları. bunu görmek, derslerde defalarca şahit olmak, saçma sapan sorularına maruz kalmak korkunç bir yorgunluğa sebep oldu bende.

parmak uçlarım yorgun. ellerim yorgun, kollarım yorgun.

gözlerim yorgun. kirpiklerim de.

dudaklarım.

zihnim...

ve kalbim.

yol yorgunuyum. izin verin biraz dinleneyim.

27 Mart 2017 Pazartesi

Merhaba

Herkese merhaba,
Uzuuuun bir aradan sonra yeniden blogumda ve sizlerleyim. burayı boşladığım için vicdan azabı çektiğim onca günden sonra nihayet yeniden klavyenin tuşlarına dokunabildim. doğrusu bütün suç instagramda. orada yapacağım fotoğraf paylaşımı ve kısa yazılar nedeniyle burayı ihmal ettim. özür dilerim. umarım yeniden blogumda aktif olurum.

instagramdan beni takip etmek isterseniz buyrun gelin:

https://www.instagram.com/saliha.fi/

kullanıcı adım saliha.fi


orada paylaştığım birkaç fotoğrafımı buraya da yerleştireyim. belki bu sayede iştahınız artar beni instagramda taibe almak için:) sevgiyle kalın. hoşça kalın...




Adem ile Havva

“Merhaba.” dedi kadın. Sesi yorgundu. Sair zamanlara göre daha boğuk ve zoraki çıkmıştı. Odadakiler kafa salladılar. Aralarında tar...