23 Ocak 2014 Perşembe

Ruhunu kaybeden kalp


çok mutsuzum bugünlerde. umutsuz muyum? değil.
sadece tat alamıyorum pek çok şeyden.
sahip olduklarımı hatırlayıp defalarca şükrediyor, hamd ediyorum elimden alınmasın diye.
lakin dozajı gittikçe artan hüzün ve yalnızlık girdabında parçalanışımın açıklamasını neye borçluyum, bilmiyorum.
dünyanın en güzel şehrinde, en nadide eserleri izlerken, hayalini kurduğum mekanları gezerken, sevdiklerimle birlikteyken dahi mutsuzum.
sahi nedir mutsuzluk?
bilançosunu çıkaralım mı?
yatıralım mı onu ameliyat masasına, deşelim mi bedenini ve alalım mı ellerimize kalbini?

biri kalp mi dedi?
ruhunu kaybeden kalp, atı üstü meselenin kendisiydi.
fakat elimizden ne gelir ki?

3 yorum:

Kendi Fikri dedi ki...

Allah

Yardım dedi ki...

İhtiyaç sadece bir değil iki değil
Yalnızlığa çare
Kalb e karşı bir blak

Düşünce Perisi dedi ki...

Bende bu aralar bir çok şeyden zevk alamıyorum. Tek çare umut ve dua edip beklemek.

Yol yorgunu

insan yorgunken ne kelimelerini yerli yerince kullanabiliyor, ne gezmeye vakit ayırabiliyor ne de film izleyip kitap okuyabiliyor. en bas...