14 Eylül 2012 Cuma

Hayat bazen çok zor




tüm kapıların kapandığı bir geceye uyanıyorum.
simsiyah, zifiri bir karanlık.
sonunda ışık var mı, aydınlığa çıkacak mıyım; bilemiyorum.
tüm sebeplere başvursam da boynu bükük bir halde kala kalıyorum sonunda.
ağlamaktan gözlerim şiş!
duygularım perma perişan.
düşüncelerim zorlukla toparlamaya çalışıyor kendisini.
herşeye rağmen dilimde bir nida: el-Halık!
*
zirvede değilim.
bulunduğum imkanlara bakıp da dünyanın en mutlu, en mükemmel insanı zannedilebilirim.
ama değilim.
uçurumdan aşağıya düşüyorum.
ve paraşütüm bir türlü açılmıyor!
*
 

*Fotoğraf, Steve McCurry'nin objektifinden.

2 yorum:

Adsız dedi ki...

Bir söylemedin ki derdini çare bulalım.
Bir kaç yorum yaptık "içimden geçenler" başlıklı yazına hemen blogundan çıkarttın.
Belli birini seviyorsun ama buluşamıyorsun.
Belki bir yardımımız dokunur dedik ama...

KuMbaRaMdaKi KeLiMeLeR dedi ki...

hacı, daha adını yazmamışsın! adsız, tanımsız kimliğinle neyden bahsediyorsun...

Yol yorgunu

insan yorgunken ne kelimelerini yerli yerince kullanabiliyor, ne gezmeye vakit ayırabiliyor ne de film izleyip kitap okuyabiliyor. en bas...